Het geboorteverhaal

Het bevallingsverhaal heb ik hier al eens verteld. Maar dat is eigenlijk alleen nog maar mijn kant van het verhaal. En ik was tenslotte niet de enige betrokkene bij deze blijde gebeurtenis.

Voor Thibo was het namelijk ook zijn geboorte. Hoe Thibo die geboorte heeft ervaren kan ik natuurlijk niet navertellen maar hier komen wel enkele interessante weetjes over zijn geboorte en een filmpje van de eerste momenten nadat Thibo het leven zag.

Het geboorteverhaal

Over de geboorte:
Thibo werd precies 1 week voor de vermoedelijke bevallingsdatum geboren.

Geboortedag: 9 november 2009, oftewel 09-11-09!
Tijdstip: 01:44u
Waar?: In het IJsselland Ziekenhuis te Capelle a/d IJssel

Gewicht: 3710 gram
Lengte: 51 centimeter

Wie waren erbij?: Papa en Erika.
Papa was erg ontroerd toen zijn zoontje voor de eerste keer zag. Hij mocht de navelstreng doorknippen en verbaasde zich over hoe stug deze was.

Erika was druk aan het filmen en ook blij en ontroerd over de hele ervaring.

APGAR scores:
Ondanks dat we naar het ziekenhuis moesten omdat Thibo's hartslag te hoog was en de uitdrijving heel snel is gegaan haalde hij toch al heel snel een dikke 10!

Na 1 minuut: 9
Na 5 minuten: 10
Na 10 minuten: 10

Hoe zag Thibo eruit?:
Lekker mollig en een stuk groter dan ik had verwacht. Omdat Pepijn en ik allebei niet heel groot zijn dacht ik dat onze baby kleiner dan gemiddeld zou zijn. Ik kon niet geloven dat ik zo'n enorme baby in mijn buik had gehad. Het mooiste vond ik zijn mondje. Een groot pruilmondje met volle rooie lippen.

Haar: Een heel dik pak zwart haar! Ook over zijn lijfje nog een hoop zachte donshaartjes.
Vernix: Niet een heel dikke laag, maar nog best wat vettig.
Oortjes: Kleine omgekrulde oortjes.

De eerste momenten:
Na zijn geboorte werd Thibo meteen bij me op de borst gelegd om bij te komen. Dat was ons eerste huid op huid contact. Hij voelde heerlijk warm, net een kacheltje tegen mij aan. En het was ook ontzettend onwennig, zo'n klein hulpeloos lijfje. Ik was bang hem pijn te doen, durfde me amper te bewegen en ergerde me dat ik hem zelf niet goed kon bekijken. Pas toen hij bij me werd weggehaald om te worden gemeten, gewogen en onderzocht kon ik goed overeind gaan zitten. Toen mocht Papa hem nog even vasthouden en toen hij éindelijk weer bij me werd gebracht heb ik hem pas uitgebreid liggen bekijken. Er was niet meteen herkenning, maar meer ontzettende verzondering over dit mooie kleine wezentje. Hadden Pepijn en ik dit echt samen gemaakt? Wow!

Borstvoeding: Al in de verloskamer werd Thibo voor het eerst met hulp van de verpleegkundige bij me aangelegd. Maar hij had niet veel zin om te drinken en het aanhappen lukte helemaal niet. Het leek erop dat hij eerst even bij moest komen van de geboorte. En ikzelf, onervaren en met nog heel vlakke tepels had ook totaal niet door hoe ik hem goed aan de borst kon krijgen. Bovendien was ik ontzettend moe van de bevalling, dus na een paar pogingen hebben we het er maar bij gelaten. Gelukkig was Thibo een lekker mollige baby met voldoende reserves om het uit te houden tot mijn melkproductie goed op gang zou komen.

Na de geboorte:
Nadat ik ben gedouched worden Papa en Erika naar huis gestuurd en mogen ik en Thibo op de kraamafdeling gaan slapen. Thibo word in een plastic kribbetje gelegd naast mijn ziekenhuisbed. Ik zet het bed op de allerhoogste stand zodat ik in die hoge plastic wieg kan kijken. Natuurlijk doe ik geen oog dicht en blijf mijn zoon bewonderen. Af en toe lijkt hij wakker te schrikken en begint dan te huilen. Snel steek ik mijn hand in de wieg, reik naar zijn handje en hij omklemt met zijn kleine vingertjes heel stevig mijn wijsvinger, en word dan weer rustig. Ik schiet vol. Ineens realiseer ik me: Ik ben jouw moeder...