Om 07:00u word ik weer wakker en heb ik nog steeds weeën. Nu kan ik er niet lekker meer doorheen slapen en bovendien moet ik naar het toilet. Daar blijkt dat ik de slijmprop verlies, yuck. Maar op internet lees ik dat het ook na het verlies van de slijmprop nog wel dagen kan duren voordat de bevalling begint, dus denk ik nog steeds dat dit allemaal voorwerk is. Het verweken en verstrijken van de baarmoedermond voordat het échte werk, de ontsluitingsweeën gaan beginnen. Die middag komen de krampen nog steeds redelijk regelmatig, om de 5 á 6 minuten, maar ze duren nog steeds korter dan 1 minuut. Het zijn vervelende krampen, maar niet zo pijnlijk dat ik ze weg moet puffen.
En dan om 19:00u begin ik te 'tekenen', ik heb licht bloedverlies. Voor de zekerheid bellen we Erika, of ze vast de nacht bij ons door komt brengen, voor het geval het binnenkort gaat beginnen. Wanneer Erika rond 20:00u aankomt beginnen de weeën toch wat heftiger te worden. Terwijl ik wat groenten sta te roerbakken moet ik af en toe even aan het aanrecht gaan hangen om de weeën op te vangen. Dus proberen we weer de weeën te timen, maar ze worden nog altijd niet echt regelmatig en duren ook nooit een minuut lang. Maar na een hele dag krampen ben ik het toch echt helemaal zat. Ik ga boven in bed liggen en Erika en Pepijn beginnen het bevallingsbad te vullen. Dan om 21:30u, begint het toch wel echt pijn te doen en bel ik de verloskundige. Het wordt me te zwaar, ik wil graag in bad, maar mag er niet in voordat ik minstens 4 centimeter ontsluiting heb omdat het warme water de weeën kan remmen. De verloskundige is er gelukkig al binnen een half uurtje en concludeert dat ik al 7 centimeter ontsluiting heb! Da's zomaar 3 centimeter winst en: Hoera, ik mag in bad...
In bad is het heel aangenaam. De weeën nemen eerst even af en ik kan zo wat tot rust komen. Maar dan nemen ze al gauw weer in heftigheid toe en begin ik over te geven. Toch is het heel goed toeven in het warme water en zijn de weeën heel goed op te vangen door te hangen aan de rand van het bad en me te concentreren op de mantra: 'Open naar onderen', en mijn bekkenbodem te ontspannen. Maar helaas is Kaká in mijn buik niét zo ontspannen. Hij heeft een sterk verhoogde hartslag van 180. Omdat ik bang ben dat het door de warmte komt, besluit ik uit het bad te gaan en af te koelen. Maar na 3x nameten met pauzes blijft zijn hartslag 180. Om 00:00, met 9 centimeter ontsluiting, adviseert de verloskundige daarom dat we naar het ziekenhuis gaan.
Een kwartiertje later hebben we ons boeltje gepakt en zijn we met mij puffend en hangend op de achterbank bij het IJsselland ziekenhuis aangekomen. Op de verloskamer word ik aan allerlei apparatuur gehangen en word mijn vruchtwater gebroken met een 'breinaald' zodat ze een hartslagmeter op Kaká's hoofdje kunnen plaatsen (een kleine elektrode). Zijn hartslag daalt langzaam naar 150-160. Intussen beginnen ik persdrang te krijgen die ik weg moet puffen. Door me te concentreren op het middelste punt van één of andere meter die aan mijn bed hangt lukt het aardig, al mag ik op het hoogtepunt van de weeën wel zachtjes een beetje meepersen. Dan om 1:20u moet ik op mijn rug komen liggen en mag ik eindelijk gaan persen. De dokter maant mij om me maar flink kwaad te maken, want Kaká moet er nu echt snel uit. Dus pers ik braaf met de steun van en op aanwijzingen van de zusters. Zelf heb ik het gevoel dat het totaal niet opschiet, maar om 1:35u is het hoofdje al zichtbaar. 01:43u staat het hoofdje en krijg ik een 'knip'. En om 1:44u wordt Thibo geboren!
0 reacties:
Een reactie posten