Is het mogelijk om verslaafd te raken aan teststaafjes-plassen? Natuurlijk kon ik niet wachten tot vrijdag. De hele dag op het werk bleek het een onmogelijke opgave om ook maar iets uit mijn handen te krijgen of mijn gedachten erbij te houden Two word no streepie, two streepies no words. Het bleef me maar bezig houden...
De hele dag verkeerde ik in een soort vreemde staat van paniek en gelukzaligheid tegelijkertijd. Ontzettend blij met het testresultaat maar ook vol met vragen. Wat is nu de volgende stap? Moet ik de dokter al bellen of toch nog even wachten? En waarop wacht ik dan precies? Welke datum ben ik uitgerekend? Kan ik nog wel naar de parodontologist om m'n implantaat te laten plaatsen? Zal m'n bruidsjurk nog wel passen over 2 maanden? Mag je duiken als je zwanger bent? En zijn de voorgeschreven malariapillen wel geschikt voor zwangere vrouwen? Hoe vroeg kan de eerste echo plaatsvinden want we gaan al over 7 weken op reis. Hoeveel weken ben ik dan? Hoe zullen ze op het werk op dit nieuws reageren? Wanneer ga ik het eigenlijk vertellen?
Wat een verlossing toen het eindelijk tijd was om naar huis te gaan. Ik kwam helemaal hongerig en moe thuis van al dat gedenk en gemaal en heb meteen maar m'n dieet (ik wilde een paar kilootjes afvallen voor de bruiloft) aan de kant gezet en de rest van de pudim van het weekend opgegeten. Besmuikt bedenk ik me dat ik nu tenslotte voor 2 eet. Hmmm, de zwangerschap bewijst nu al z'n goeie kanten.
Wanneer Pepijn thuiskomt bestook ik hem gelijk met al m'n vragen. Heb je hier al aan gedacht, en hieraan? En wat houd jou nu eigenlijk allemaal bezig? Wat vind je er nou van? Het blijkt voor hem ook heel moeilijk om het onder woorden te brengen. En vooralsnog blijft hij bij het standpunt dat hij het voorlopig nog niet wereldkundig wil maken. Ondertussen sta ik al op springen, ik kan het wel van de daken schreeuwen.
We eten samen een heerlijke Salade Niçoise en kijken seizoen drie van Dexter. Rita bleek de aflevering hiervoor zwanger te zijn. Het lijkt nu wel een voorbode van wat ons te wachten staat. Maar ik lijk overal wel tekenen in te zien. Zo bedenk ik me ook hoe toevallig het is dat we de opname voor beginseltoestemming voor adoptie binnenkregen op de dag dat ons kindje werd verwekt. Alsof de anticipatie van onze kleine Pucca net was wat ik nodig had om eindelijk te berusten in de wetenschap dat we echt wel kinderen zouden krijgen.
Kortom, ik word gewoon moe van mezelf en die wirwar van gedachten. Dus ga ik vroeg naar bed en val gelukkig makkelijk in slaap. Totdat ik om 3u 's nachts klaarwakker ben en de gedachten weer beginnen te komen. Dan maar opgestaan om stiekum toch alvast een van de ultragevoelige midstream tests te beplassen. Nu MOET ik het gewoon geloven. Dit streepje is onmiskenbaar duidelijk. Toch moet Pepijn even meekijken. Maar als die na een slaapdronken knuffel weer in slaap tuimelt kan ik nog steeds niet slapen. Dus sms ik vast naar Marissa, denkende dat ze m'n berichtje dan in de ochtend zal lezen. Nog geen seconde later belt ze me klaarwakker en reuze enthousiast, midden in de nacht op. En eindelijk begin ik te durven blij te zijn...
0 reacties:
Een reactie posten