Vanochtend ben ik onderweg naar mijn werk even langs de huisarts gelopen om te melden dat ik zwanger ben. Ik heb meteen de gegevens van een verloskundige in de buurt gekregen om een afspraak te maken. Het is nog wel heel vroeg, maar als het een beetje meezit kunnen we dan mogelijk de eerste echo al inplannen vóór we op huwelijksreis vertrekken. Misschien gaan we wel niet meer zo lang op reis, maar het lijkt me fijner om de eerste onderzoeken al gehad te hebben vóór vertrek zodat we met een gerust hart in het vliegtuig kunnen stappen.
Gisteravond zijn we het het blijde nieuws gaan vieren bij Rasa Sayang. Voor het eerst zijn we openlijk opgetogen. We maken nu grapjes erover en verzinnen naampjes. Pepijn is ook best wel heel erg trots en krijgt glimoogjes wanneer we het erover hebben. En dat is als het aan mij ligt zo ongeveer constant. Elke zoveel minuten vraag ik Pepijn weer: En, wat denk je er nu allemaal van? Behalve verslaafd ben ik dus ook nog eens obsessief compulsief!
Vanochtend krijg ik via de email het nieuws van een collega dat diens schoonzus met 36 weken merkte dat de baby niet meer bewoog. Inmiddels is zij bevallen van het gestorven meisje en weer thuis uit het ziekenhuis. Hij schreef: Het is heel raar, het is echt een heel mooi meisje. Ze ligt nu in haar wiegje en alles is mooi en klopt, behalve haar hartje.
Ik ben er even helemaal naar van. Gelukkig zit ik helemaal alleen in mijn kantoor vandaag zodat ik even uitgebreid een potje kan janken. Het is ook zo een vreselijk verdrietig verhaal en even ben ik weer ontzettend bang om te vroeg te blij te zijn. Stiekem voel ik me ook een beetje schuldig over mijn euforie. Na een kort belletje met Pepijn kan ik het weer even van me af zetten.
Uiteindelijk heb ik toch weer heel wat anders aan mijn hoofd. Mijn linkerpink doet al een paar dagen flink pijn. De nagelriem is ontstoken, er is een bobbeltje ontstaan van ontstoken weefsel waar af en toe viezigheid uitkomt. Daarnaast pulst en klopt het ook, zo erg dat ik er 's nachts wakker van wordt. Al surfend op internet op zoek naar een huismiddeltje lees ik dat deze infectie 'omloop' wordt genoemd en zich als je er niet snel genoeg bij bent kan ontwikkelen tot 'fijt'. En een onbehandelde fijt kan je uiteindelijk je vinger kosten! Dus in paniek bel ik de huisarts en kan meteen langskomen.
Ik heb de afgelopen dagen niet aanstellerig willen zijn met mijn pijnlijke pinkje maar het blijkt inderdaad best een enge infectie te zijn. Behandeling zou inhouden dat een heel stuk van mijn nagelbed onder plaatselijke verdoving moet worden weggehaald en de napijn daarvan is aanzienlijk. Dus proberen we de infectie dit weekend eerst tegen te gaan met soda compressen, antibiotica zalf, een kuurtje en verbinden. Uiteraard ben ik niet zo blij met de antibioticakuur maar ik heb een lage dosis gekregen en in de bijsluiter staat dat het veilig is tijdens de zwangerschap. En deze behandeling heeft zeker de voorkeur boven een zeer pijnlijke en stressvolle ingreep waar ik langdurig van moet herstellen.
Wat ben ik blij dat ik toch even bij de dokter ben geweest vandaag!
0 reacties:
Een reactie posten