Borstvoeding is...

...louterend. Dat was het eerste woord dat in me opkwam toen ik op Borstvoeding.com de oproep las om de redactie te emailen wat borstvoeding voor jou betekent. Misschien niet de meest voor de hand liggende associatie dus ik ging meteen even toelichten wat ik ermee bedoelde en voor ik het wist stond daar het begin van mijn ervaringsverhaal op mijn computerscherm. Om het eindelijk eens van me af te kunnen schrijven bleek heel helend te zijn. En dat was eigenlijk het woord waarnaar ik zocht en dat zelfs nog beter de lading dekt.

Borstvoeding is helend. Zeker voor mij. Ik groeide op in een gebroken gezin. Als kind had ik geen contact met mijn vader en werd emotioneel en fysiek mishandeld door mijn moeder. Al heel jong wist ik dat ik graag kinderen wilde maar bevond mij steeds weer in instabiele relaties met hele foute mannen. In geen geval wilde ik dat mijn kinderen ook zonder vader op zouden groeien dus schoof ik de kinderwens steeds weer voor mij uit. Tot ik mijn huidige man ontmoette. Inmiddels tikte de biologische klok best heel hard dus hadden we het al snel over kinderen. Niet veel later was ik nogal onverwacht en sneller dan gehoopt ineens zwanger! Maar toen het eenmaal een voldongen feit was zat ik helemaal niet op een roze wolk. Vrijwel meteen sloeg de angst me om het hart. Door mijn eigen jeugd was ik ervan overtuigd dat een goede start, al in de babytijd, belangrijk is om hechtingsstoornissen te voorkomen. De hormonen raasden door mijn lijf en versterkten nog eens de onzekerheid over het aankomende moederschap en mijn vermogen om een veilige hechting met mijn toekomstige kind te krijgen. Er ontbrak mij simpelweg het goede voorbeeld van een fijne gezinssituatie waar ik op terug kon vallen. En al durfde ik het nauwelijks aan mijzelf toe te geven, was ik ergens ook bang voor herhaling. Om ook dader te worden en dezelfde fouten te maken als mijn moeder. Ik lijk in veel opzichten zo ontzettend veel op haar. Toen het weer eens tot een uitbarsting kwam tussen ons verbrak ik het contact definitief. Deze stress wilde ik mijzelf en mijn baby besparen.

Terwijl ik dus ontzettend onzeker werd van mijn gebrek aan 'familievaardigheden' had ik dankzij moeder natuur tenminste wel één (of eigenlijk twee!) instrument(en) tot mijn beschikking: ik kon mijn kind koesteren aan de borst. En ik nam mij stellig voor om zeker een half jaar borstvoeding te gaan geven.
Wat was ik teleurgesteld dat dit toch niet zo makkelijk en natuurlijk ging als verwacht. Met de borst kon je toch zo makkelijk troosten? Maar Thibo hapte niet op de juiste manier aan en ik wist hem niet goed aan te leggen. Ik probeerde het zo vaak mogelijk, al bij de eerste hongersignalen, maar als het niet meteen lukte en hij huilde dan raakte ik helemaal overstuur. Kraamtranen, of toch meer? Als Thibo huilde gebeurde er iets met me. Allerlei moeilijke gevoelens liepen door elkaar. Nu denk ik dat het herbeleving was. Om deze baby te leren kennen moest ik mijzelf in hem proberen te verplaatsen en door zijn ogen beleefde ik alle gemis van vroeger opnieuw. Dus naast het hormonenfeest kreeg ik ook flink last van posttraumatische stress. Gelukkig leerde ik van een lactatiekundige hoe ik Thibo goed kon aanleggen. En legde ik hem aan bij elke kik. Meteen sloeg er weer een onzekerheid toe. Deed ik er wel goed aan? Er zijn zoveel sociale normen over hoe 'normale' baby's zich zouden moeten gedragen maar onze kleine voldeed helemaal niet aan dat plaatje. Thibo wilde bijna elk uur drinken en alleen bij papa of mama op de borst slapen. Ik liet het toe, maar voelde mij er ook ontzettend schuldig over. Ik dacht hem te verwennen door zo 'klakkeloos' aan zijn behoeften toe te geven. Omdat ik niet begreep dat mijn wens hem te koesteren voortkwam uit normaal moederinstinct maar eerder dacht dat dit een irrationele tegenreactie was op het gemis uit mijn eigen kindertijd.

Ik verdroeg het namelijk totaal niet als Thibo huilde of zelfs maar ontevreden pruttelde. Ik trok dan alles uit de kast om hem gerust te stellen maar raakte ondertussen lichamelijk en geestelijk helemaal op. Ik had de energie niet meer om hem de hele dag te dragen en in slaap te lopen. Niet wetende hoe ik voldoende rust kon krijgen zonder hulp van familie, vroeg ik overal advies en Googlede me suf naar informatie over onrustige baby's. Ik kreeg allerhande adviezen die gewoon niet goed voelden. Het draaide uiteindelijk altijd uit op een variatie op Rust & Regelmaat en hem 'gewoon laten huilen'. Zelfs de lactatiekundige adviseerde dat ik naar een vast voedingsschema toe zou werken en het cb wees me er op dat mijn baby meer had aan een uitgeruste moeder en dat hier regelmaat voor nodig was. Ook vrienden en familie suggereerden dat ik door de borstvoeding nooit een ritme zou krijgen en dat ik er best mee mocht stoppen. Wat ik overigens helemaal niet wilde.
Maar hoe zat ’t dan met voeden op verzoek en de noodzaak om beschikbaar en responsief te zijn voor een goede hechting? Verwennerij! Als ik tegenwierp dat je baby's toch niet kúnt verwennen dan luidde het: Ja, maar je kunt ze wel géwennen. Ik zocht nog hulp bij de huisarts en osteopaat om te voorkomen dat het op die manier moest maar uiteindelijk, ondertussen compleet oververmoeid en bang voor een postnatale depressie, overtuigde de kinderarts me. Met het vreselijke vooruitzicht dat, als laatste redmiddel, Thibo zou worden opgenomen zodat ik op krachten kon komen (waarom hem opnemen terwijl ík er doorheen zat?) deed ik toch een poging. Onder druk gezet met de dreiging om gedwongen gescheiden te worden slaagde ik er ineens wonderwel in om hem te laten huilen.

Thibo werd prompt zwaar verkouden, kreeg last van een droge, allergische huid en begon af te vallen. Toen zijn groeicurve een flinke buiging omlaag begon te vertonen kreeg ik van het consultatieburo het advies om dan maar over te stappen op hypo-allergene nepmelk. De maat was vol, ik besloot ter plekke om het weer op mijn eigen manier te gaan doen, hoe vermoeiend ook. Na zo te zijn teleurgesteld door de zorgverleners moest ik steeds meer op mijn eigen gevoel vertrouwen. Van Thibo's gastmoeder Paulina leerde ik dat het heel normaal is dat zulke jonge baby's maar korte slaapjes doen en ook leerde ik betrouwbare bronnen voor informatie over borstvoeding zoals Borstvoeding.com en het borstvoedingsforum (her)kennen. Wat een verademing, ik was dus toch niet de enige. Eindelijk durfde ik mijzelf toe te staan om toe te geven aan mijn behoefte om mijn baby te 'verwennen'. En aan die van Thibo om te drinken wanneer hij wilde. Na een paar stevige regeldagen voedde ik weer op verzoek. En omdat de borstvoeding bijna vanzelfsprekend hand in hand gaat met samen slapen, veel huid op huid contact, babydragen en in 't algemeen alert zijn op de behoeften van je kind, groeide hieruit uiteindelijk een manier van omgaan met onze zoon waar ik me heel goed bij voel. En waardoor ook Thibo letterlijk en figuurlijk weer goed in zijn vel zit. Ik zoek niet langer naar ritme maar laat me in onze dagindeling leiden door de behoeften van Thibo. Nu ik mij er niet langer druk over maak of dit wel kan of mag blijkt het totaal niet meer vermoeiend te zijn. Thibo is helemaal vanzelf langer gaan slapen en inmiddels zit er ook meer tijd tussen de voedingen, op de incidentele troostslok na.

Inmiddels voed ik al langer dan het mijzelf voorgenomen half jaar. En meer en meer raak ik ervan overtuigd dat dit dé manier is om een fijne band met met mijn zoon te kweken. Ook krijg ik hierdoor steeds meer inzicht in hoe het in mijn jeugd zo mis heeft kunnen gaan, in een tijd waarin men baby's nog gewoon liet huilen omdat het goed voor de longetjes zou zijn. Al voedend werk ik dus tegelijkertijd aan de band met mijn eigen zoon en geef ik voorvallen uit mijn eigen kindertijd een plaatsje. De kraamtranen, onzekerheid en weer bovendrijvende, vervelende herinneringen hebben inmiddels plaatsgemaakt voor een fijne relatie met onze Thibo. Ik heb een heel stuk van mijn jeugd kunnen verwerken, geen angst meer voor herhaling en kan nu echt genieten van het moederschap. En zo heeft de borstvoeding in enkele maanden voor elkaar gekregen waar anderen misschien wel jaren van therapie voor nodig hebben. Borstvoeding is helend. En daarnaast dus ook veilige hechting, troost en verwerking.

Gepubliceerd op Borstvoeding.com als ervaringsverhaal in de rubriek Huiselijk geweld.