Na de bevalling stond ons leven helemaal op z’n kop. Niet wetende hoe ik voldoende rust kon krijgen zonder mantelzorg en met onze pasgeboren, weinig slapende Thibo terwijl de borstvoeding nog niet goed liep, vroeg ik overal advies en Googelde me suf over onrustige baby's. Ik kreeg allerhande adviezen die gewoon niet goed voelden. Het draaide uiteindelijk altijd uit op een variatie op Rust & Regelmaat en hem gewoon laten huilen. Zelfs de lactatiekundige vond 't beter als ik naar een schema toe zou werken en het consultatieburo wees er nog eens op dat m'n baby meer had aan een uitgeruste moeder. Maar hoe zat ’t dan met voeden op verzoek en de noodzaak om sensitief te reageren op je baby voor een goede hechting? Verwennerij! Als ik tegenwierp dat je baby's toch niet kúnt verwennen dan luidde het: Ja, maar je kunt ze wél géwennen. Ik probeerde al het mogelijke om te voorkomen dat het op die manier moest maar uiteindelijk, ondertussen compleet oververmoeid en bang voor een postnatale depressie, overtuigde de kinderarts me. Met het vreselijke vooruitzicht dat, als laatste redmiddel, Thibo zou worden opgenomen zodat ik op krachten kon komen (waarom hém opnemen terwijl IK er doorheen zat?) deed ik toch een poging.
Thibo werd prompt zwaar verkouden, kreeg last van een extreem droge, allergische huid en begon af te vallen. Toen zijn groeicurve een flinke buiging omlaag begon te vertonen kreeg ik van het consultatieburo ook nog eens het advies om dan maar bij te gaan voeden met kunstvoeding. De maat was vol, ik besloot ter plekke om het weer op mijn eigen manier te gaan doen, hoe vermoeiend ook. Inmiddels was ik weer begonnen met werken en had dus een paar dagen in de week hulp bij de verzorging van Thibo en wat meer tijd voor mezelf. Gastmoeder Paulina deed daarbij ook alles op verzoek en niet volgens een vast schema zodat steeds meer het vertrouwen groeide dat het ook op deze, meer kindgerichte manier kon.
Even later, vanaf ongeveer 4 maanden oud had ik een blij, aangepast en gezellig kind dat gemakkelijk zelf in slaap komt. We zijn weer mobiel want Thibo kan gezellig overal mee naartoe, vermaakt zich prima en is niet eenkennig. Het is duidelijk voelbaar hoeveel vertrouwen Thibo heeft in zijn verzorgers: Pepijn, zijn gastmoeder Paulina en mijzelf. Gevoelens van frustratie en hulpeloosheid hebben plaats gemaakt voor empathie, begrip en compassie. En bovenal voor een fijne band met Thibo zonder schuldgevoelens.
Natuurlijk ouderschap lijkt ondoenlijk in onze westerse maatschappij. Maar het kan worden ingebed in elke levensstijl. Ik werk bijna voltijds buitenshuis, 4 dagen in de week en ik draag Thibo heus niet constant in de draagdoek. En hoewel ik graag samen zou slapen slaapt Thibo het beste in zijn eigen kamertje en doet alleen soms een dutje bij ons in bed. Het draait uiteindelijk om de behoeftes van je baby te (her)kennen en het ingaan op zijn signalen in plaats van een of ander standaard slaap en eetritme dat voor elk kind passend zou moeten zijn. Ja, dit houd in dat Thibo’s belang vóór alles gaat. Maar is dat niet hoe het zou moeten zijn? Het was even flink aanpoten om de borstvoeding goed op gang te krijgen en het kostte ook wat doorzettingsvermogen en veelvuldig oefenen om comfortabel te leren dragen. En we doen niet aan papflessen en rijstebloem dus moeten er ook 's nachts nog wel eens uit. Het hoort bij het ouderschap en ik koester elk aspect van mijn nieuwe moederrol in plaats van het te zien als een ongemak.
In die eerste weken heb ik zo vaak een flink potje meegehuild met mijn lieve, weerloze en afhankelijke Thibo. Veel goedbedoelende moeders en professionals gaven me advies. En omdat alles nieuw voor me was twijfelde ik constant aan mezelf. Zou ik hem teveel verwennen? Zou ik ooit een goed gehechte baby hebben? Zal hij ooit gaan doorslapen? In zijn eigen bedje of toch met ons? Zou ik ooit wennen aan m'n nieuwe rol als moeder? Wat deed ik toch fout? En nu, nadat we op onze eigen manier, de principes van Natuurlijk Ouderschap al een aantal maanden durven toepassen en onze draai hebben gevonden heb ik het volgende advies voor nieuwe moeders die het ook moeilijk vinden het op de natuurlijke, instinctieve manier te doen:
Er komt een moment, na een paar vermoeiende weken van jezelf opzij zetten voor je baby, wanneer familie, vrienden, bekenden en zorgverleners je vertellen dat je jouw baby te vaak vasthoud, teveel verwent, te vaak bij je laat drinken en dat je hem gewoon een speentje moet geven en af en toe laten huilen. En dan zul je in jezelf lachen in plaats van je onzeker te voelen. Want je weet en voelt in je hart dat je het goed doet. En je zult dan inzien dat de ouders die hun baby's niet bij zich dragen, niet veelvuldig vasthouden, niet zelf voeden, troosten en knuffelen, ook gedurende de nacht, ontzettend veel mooie momenten missen die nooit terug zullen komen. Dat is het moment waarop je ten volle zult beseffen hoe mooi Attachment Parenting eigenlijk is.
0 reacties:
Een reactie posten