Week 39: Aftellen

Ik ben weer wat sneller moe, geirriteerd en heel erg vergeetachtig. Voor een groot deel natuurlijk door slaapgebrek maar ook wel omdat alles momenteel ontzettend veel moeite kost. Ik had natuurlijk mijn leeftempo al flink teruggeschroefd, maar nu moet het echt allemaal nog een tandje langzamer. M'n buik is te zwaar en bij inspanning krijg ik al snel bekkenpijn, beenkrampen en harde buiken. Echt ver van huis durf ik dus niet meer te gaan nu en zelfs een boodschapje doen kan al te vermoeiend zijn. De gezellige afspraak om met Dennis en Trijntje uit eten te gaan bij een nieuwe All-You-Can-Eat Japanner is dan waarschijnlijk ook voorlopig de laatste keer dat we nog echt uitgaan.


Kindje Koenders
Kaká is er bijna klaar voor. Nog eventjes en dan zal hij de wijde wereld in willen trekken. De ruimte in m'n buik wordt steeds kleiner. Als hij nu beweegt, voel ik het vaak op meerdere plaatsen tegelijk. Kaká ligt al een tijdje klaar voor de baarmoedermond, en kan ieder moment besluiten om geboren te worden. Hij weegt met 39 weken zo'n 3300 gram en zal ongeveer 50cm lang zijn.

Aftellen
Anders dan veel mensen denken zijn Pepijn en ik allebei nog niet erg ongeduldig. Met nog één week te gaan voor de uitrekendatum geniet ik volop van de rust en m'n verlof en verveel me nog lang niet thuis. Als ik de deur niet uit hoef voor een boodschap of een afspraak, vermaak ik me thuis met internetten, films kijken, boeken lezen en lekker koken of bakken. En als Pepijn op kantoor werkt komt hij tussen de middag dus gezellig thuis lunchen. De tijd vliegt, kortom, we hebben het nog prima naar ons zin zo met z'n tweetjes al zijn we best nieuwsgierig naar Kaká en kijken we uit naar zijn komst.

Misschien hebben we deze tijd ook nog nodig om ons mentaal voor te bereiden op de zware taak van het ouderschap. Mijn tante Elaine mailt me vanuit Panama nog om me een hart onder de riem te steken. Ze schrijft dat het zeker mogelijk is om kinderen met liefde en wijsheid groot te brengen ondanks onze familiegeschiedenis. Ook m'n schoonmoeder Chrysant heeft een hoop bemoedigende woorden voor me. Het is fijn om voorbeelden te hebben van liefhebbende moeders die ondanks hun eigen jeugdtrauma's erin geslaagd zijn hun kinderen dat gevoel van onvoorwaardelijke liefde te geven dat zo belangrijk is voor hoe ze later in het leven staan. En die een speciale band van vertrouwen en respect hebben met hun inmiddels volwassen kinderen.

Hoewel ik zelf alles radicaal anders wil doen is er maar weinig dat Pepijn aan zijn opvoeding zou willen veranderen. Behalve een groot compliment aan zijn moeder is dat voor mij ook een geruststellende gedachte, dat er in ons gezin tenminste één iemand is die ongeveer weet 'hoe het moet'. En mijn vertrouwen in Pepijn als vader is de laatste weken zowiezo best gegroeid. Normaal is hij echt een verstrooide professor die maar wat aanhannest en de neiging heeft om alles uit te stellen. Maar hij doet nu echt zijn best om bewust prioriteiten te stellen en er echt 'te zijn' voor Kaká en mij. En dat helpt, als je wordt overvallen door nesteldrang en alles zo goed mogelijk op orde wilt hebben voor de komst van de kleine. Dus ik hoop dat deze 'nieuwe' Pa-pijn een blijvertje is. Wat er ook gebeurt, ik heb er zeker geen spijt van dat ik met hem getrouwd ben en zelfs heel trots en blij om samen met hem m'n eerste kind te krijgen.

Of in de woorden van Sally Jupiter (Watchmen):
'You asked why I couldn’t stay mad at Eddie,' Sally says to her daughter, 'He gave me you.'

Dus, Kaká, wat de toekomst ook brengt: Mama houdt ontzettend veel van jou en papa. Nu en altijd!