Week 36: Beam me up Scotty!

De afgelopen week was mijn laatste werkweek bij Van Oord. Gelukkig hoefde ik niet eerder te stoppen en had ik nog voldoende energie om deze laatste week nog wat losse eindjes af te ronden. Daarnaast was de Knowledge Management bijeenkomst die al lange tijd op de planning stond een groot succes dus ben blij dat ik deze zelf nog bij heb kunnen wonen. Al met al kan ik nu met een gerust hart de boel de boel laten. En omdat ik het tot uiterlijk 4 weken vóór de uitrekendatum heb volgehouden mag ik na de geboorte van Kaká ook het maximum van wel 12 weken aan bevallingsverlof nemen.



Earth to Bed... Do you read me?... Over...
Dit weekend heeft Pepijn bij de thuiszorgwinkel de klossen opgehaald om ons bed op te hogen voor de kraamverzorgster. Deze vereist een minimale werkhoogte van 70 centimeter dus moest de matrashoogte flink worden opgekrikt. 8 klossen en 9 bierkratjes kwamen er aan te pas om ons kingsize bamboe bed op de juiste hoogte te krijgen. Het zwevende, wankele geheel ziet er maar griezelig uit, als een raket, klaar voor lancering. Ik verwacht dat elk moment een krakerige stem zal aftellen van 10 tot 1, er zich een luik in het plafond zal openen, de klossen naar de zijkanten weg zullen vallen en het bed langzaam richting atmosfeer zal verdwijnen. We have lift-off!

Het plafond is ineens een stuk dichterbij gekomen. Da's een hele rare gewaarwording wanneer je in bed ligt. Ik voel me soms net weer een klein meisje in een hoogslaper. Maar helaas ben ik niet meer zo lenig als toen ik zo jong was en nog makkelijk uit m'n verhoogde bed sprong. Met mijn logge, topzware, hoogzwangere lijf is het een hele toer om vanuit 'Spaceship Bed' neer te dalen en ook de klim omhoog gaat niet van harte. Dat moet toch handiger kunnen? Beam me up, Scotty.

Tot overmaat van ramp heb ik sinds donderdagnacht flinke buikgriep. Vrijdag en zaterdag heb ik bijna niets durven eten en drinken maar toch moet ik er ook op zaterdagnacht (dus na de verhogingsactie) vaak op een holletje uit om tijdig het toilet te bereiken. En ja hoor, bij de eerste slaapdronken afdaling kukel ik bijna uit bed... Niet bevorderlijk voor mijn toch al pijnlijke bekken en rug. Maar gelukkig kan ik inmiddels alweer normaal eten zonder krampen, al moet ik er natuurlijk nog steeds elke nacht zeker 5 keer uit om te plassen.

Kindje Koenders
Maandagavond is het weer een heel gewurm en gepor in mijn buik, gepaard met scherpe steken in m'n 'onderkantje' (zo noemen ze dat bij de zwangerschapsgym, werkelijk hilarisch!). Zou Kaká weer zijn losgekomen na het eerdere indalen? Ik schreeuw het uit en wacht tot het geweld over is. Nadien is de pijn in mijn schaambeen nóg meer toegenomen, hangt mijn buik nog verder naar voren en heb ik een zwaar gevoel op mijn bekkenbodemspieren. Dus volgens mij zit hij inderdaad toch nog wat dieper dan voorheen. Als het goed is kan hij nu ook echt niet meer van positie veranderen.

Kaká is nu ongeveer 45 cm lang en 3000 gram zwaar. Zijn lijfje is nu nog bedekt met huidsmeer. Dat dunne laagje vettigheid beschermt de huid tegen infecties. Vanaf nu laten deeltjes van de huidsmeer los en gaan in het vruchtwater drijven.

De statistieken
Ze zeggen wel dat wanneer vrouwen uiteindelijk met zwangerschapsverlof gaan er ineens een laatste groeispurt begint. Eigenlijk had ik dat ook gehoopt zo veel mogelijk uit te stellen door langer door te werken. Kaká groeit goed, maar zodadelijk moet ik dat er ook allemaal weer uit zien te persen tenslotte. Maar 't mag allemaal niks baten, ook aan het eind van de 36e week blijk ik toch weer een aantal centimeters in omvang te zijn toegenomen.

Borst 101cm
Taille 108cm
Heup 104cm
Gewicht 73kg