Omdat mijn placenta aan de achterkant ligt en Kaká nog niet is ingedaald was het de moeite om nog een poging te wagen. In de hoop dat hij deze week goed wakker zou zijn en zijn beentjes in zou trekken werd ons dus een herkansingsecho aangeboden. En ondanks dat hij dit keer wel wakker is en zich ook wel laat voelen ligt hij toch weer met zijn benen langgestrekt en helemaal dubbelgevouwen voor zijn gezicht. Dit keer zit zelfs de navelstreng ervoor en ondanks dat hij weer (letterlijk) dwarsligt en we met 2D dus prima zicht hebben op zijn hele lichaam, slagen we er toch niet in om een mooie 3D opname van zijn gezicht te maken. Door de navelstreng en z'n gebalde knuistjes kunnen we dit keer niet eens een glimps opvangen zoals de vorige keer nog wel lukte.
De echoscopiste legt uit dat deze houding met gestrekte beentjes voor buikbaby's een makkelijke houding is om in te draaien. En dat stelt me dan ook meteen gerust want het verklaart waarom ik sinds vorige week niet meer die stevige trappen voel maar vooral gewoel en gewentel. Eigenlijk best lekker dus want dat getrappel begon behoorlijk pijnlijk te worden, met name op mijn blaas en bekkenbodem. En ergens ben ik ook wel heel trots dat mijn oh zo gemiddelde zoon op zijn eigen manier toch een lekker eigenwijze dreutel blijkt te zijn. Hij heeft me toch maar mooi zover gekregen dat ik in de wachtkamer als een volleerde yogi een tijdlang op mijn hoofd ging staan in de hoop hem in beweging te krijgen!
Het mocht allemaal niet baten. Dus wordt uiteindelijk toch alleen maar voor een 2D echo afgerekend en besluiten we geen DVD opnames mee te nemen. Wél krijgen we een paar kiekjes mee van die momenten waarop we toch eventjes tussen de armen en benen door een glimps van zijn gezicht opvingen. En hieronder volgt ook nog een mooi plaatje van Kaká's lekker mollige babyvoetjes:
0 reacties:
Een reactie posten