De grootste zorgen van het eerste trimester zijn voorbij. Het risico op een miskraam is aanzienlijk afgenomen en de baarbijbels melden dat ik me rond deze tijd een stuk beter zal gaan voelen. Maar dat laat bij mij nog even op zich wachten. Niet alleen ben ik nog steeds hartstikke hormonaal, maar door alle hectische en heftige ontwikkelingen van de afgelopen maanden loop ik inmiddels echt op mijn laatste benen.
Zo werd ik bijvoorbeeld begin dit jaar gedetacheerd bij een nieuwe werkgever en dan is het in deze financieel moeilijke tijden best even schrikken als je erachter komt dat je zwanger bent. Dan is er natuurlijk het overlijden van mijn grootmoeder, de plotselinge ontmoeting met mijn broer en de wetenschap dat wij door de fouten van onze ouders niet samen op hebben kunnen groeien en jaaaaaaren in te halen hebben. Dan is er nog de fikse teleurstelling over mijn vrijgezellenfeest dat niet doorgaat. En met name de mislukte poging om met mijn vader in contact te komen heeft er flink in gehakt. Niet alleen doordat ik weer alle kinderlijke emoties doorleef van verlatingsangst, emotioneel gemis etc. Maar de zwangerschap geeft er nog eens een nieuwe dimensie aan. Wetende hoe ontzettend gewenst onze Kaká is en hoeveel Pepijn en ik nú al van hem houden is het des te onbegrijpelijker dat mijn vader geen behoefte lijkt te hebben om deel uit te maken van het leven van mij, mijn broer en zijn kleinkind(eren).
Dus na de zware reis (16u!) zit ik er de eerste week in het prachtige Veranda Resort in Grand Gaube echt helemaal doorheen en barst regelmatig in een flinke huilbui uit. Zomaar ineens uit het niets kan ik zo tijdens het ontbijt ineens onbedaarlijk zitten te snikken. Eindelijk komt alle emotie eruit die ik de afgelopen maanden op heb moeten sparen omdat ik te druk was met mezelf te bewijzen op het werk in afwachting van een (hopelijk vaste) aanstelling, bezig met het voorbereiden van een bruiloft en een grote BBQ en met het toeleven naar een grote reis. Onderwijl probeerde ik natuurlijk ook ten volle te genieten van de zwangerschap en wilde ik niet opgaan in de heftige emoties uit angst dat al die commotie niet goed zou zijn voor de baby. Dus heb ik alles opgespaard en durf ik me nu eindelijk pas te ontspannen en alle negatieve spanningen van me af laten glijden.
Dan gebeurt er ook nog eens iets waardoor ineens enorme twijfel toeslaat of ik er wel goed aan doe met Pepijn te trouwen. Het idee dat ik al zwanger ben en niet meer terug kan versterkt de angst nog eens en de gedachte dat ik mijn kind mogelijk zou kunnen blootstellen aan dezelfde verwaarlozing waar ik nu zelf zoveel pijn van heb is zowat ondraaglijk. Pas nadat mijn moeder me met blauw heeft gewassen kan ik weer enigszins tot mezelf komen. Zij en Marissa praten flink op me in en weten me te overtuigen dat Pepijn mettertijd heus wel een goede vader zal zijn. En hoewel ik wel flink boos blijf voel ik me uiteindelijk weer wat kalmer en vol vertrouwen dat we samen een mooi huwelijk tegemoet gaan.
Ook de dag van de bruiloft loop ik over van de emotie. De stress van het mezelf presentabel maken en uren priegelen en meuten met m'n haar en make-up maken dat ik weer even vol spanning zit. Wanneer we aankomen bij het Veranda Resort moeten we ons eerst nog even verstoppen in de museum-kamer tot de huwelijksvoltrekking kan beginnen. Pas wanneer ik met mijn bruidsmeisjes naar de trouwlocatie begin te lopen en Pepijn zie staan stralen in zijn prachtige pak begin ik me te ontspannen. En tegen de tijd dat ik de huwelijksgelofte uit mag spreken staat de waterkraan alweer voluit open. Hortend en stotend, hakkelend en snikkend maar breed lachend beloof ik Pepijn mijn eeuwige trouw en toewijding. Wanneer we na de champagne (appletizer voor mij) en de bruidstaart de bruidsreportage gaan maken zijn we inmiddels lekker melig en hebben ontzettende lol. Mijn lach op deze foto's is echt, en dat zie je. Een levensgroot verschil met de eerste foto's waar ik net op het resort aankom.
Ook de dagen na de bruiloft hebben we veel lol met elkaar. Met deze mijlpaal achter de rug begint er een nieuw tijdperk met alleen maar goeie dingen. Er wordt niet eens meer over de issues van de afgelopen week gepraat. We brengen gewoon heerlijk rustig samen een dag door op het strand in Cap Malheureux en op La Cuvette in Grand Bay om bij te komen en de dag daarop maken we ook nog een boottocht. We hebben het zo druk met van de vakantie genieten dat we niet eens tijd hebben om met de fotograaf af te spreken en onze bruidsfoto's te gaan bekijken. Het lijkt erop dat de grote emotionele storm nu echt over is...
0 reacties:
Een reactie posten